Czasowniki są najważniejszą częścią mowy w języku angielskim.Każde zdanie powinno zawierać przynajmniej jeden czasownik. W każdym zdaniu musi także występować podmiot. A więc coś co wykonuje daną czynność określoną przez czasownik. Kolejną cechą charakterystyczną tej części mowy jest zmiana formy. Inaczej niż w przypadku przymiotników i przysłówków przyjmują one różną formę w zależności od zastosowanego czasu. W języku angielskim mamy różne rodzaje czasowników. Możemy spotkać podstawową formę bezosobową bezokolicznika (np. to run, to dance, to sleep), czasowniki modalne (np. can, could, would, should), czasowniki pomocnicze (np. do, did, does, am, is), czasowniki regularne (takie, które odmieniają się standardowo poprzez dodanie końcówki "ed" w 2 i 3 formie) i czasowniki nieregularne (odmiana nietypowa).
Poniżej przyjrzymy się podstawowym czasownikom modalnym i opiszemy podstawowe sposoby ich zastosowania. Warto wspomnieć, że do poniższej grupy można zaliczyć także czasowniki "have to" i "need". Nie posiadają one jednak wszystkich cech czasowników modalnych. Aby dowiedzieć się więcej kliknij na jedną z poniższych grup czasowników.
Wszystkich 4 czasowników można użyć do przedstawienia prośby. Każda z nich będzie miała jednak inny stopień formalności i może zostać użyta w różnym kontekście. Czasowniki "can" oraz "could" dodatkowo dobrze sprawdzą się przy wyrażeniu możliwości. Do wyrażenia możliwości zrobienia czegoś w danym momencie, w czasie teraźniejszym najlepiej sprawdzi się czasownik modalny "can". Dobrze sprawdzi się także do opisania posiadanych umiejętności. Do opisu posiadanych umiejętności w czasie przeszłym użyjemy czasownika "could". W przypadku jeśli wykonanie danej czynności w przeszłości było możliwe tylko raz to użyjemy wtedy wyrażenia "was/were able". W zdaniach przeczących ta zasada nie funkcjonuje. Zapoznajmy się z poniższymi przykładami.
Czasowniki "should" i "ought" mają bardzo podobne znaczenie. Różnią się one przede wszystkim stopniem formalności. Jeżeli będziemy chcieli wyrazić opinię to zastosujemy czasownik "should". Czasownika "ought to" użyjemy w sytuacjach formalnych, kiedy mamy do czynienia z ogólnie przyjętymi zasadami, prawami czy normami. Obydwa powyższe czasowniki modalne mogą być użyte w odniesieniu do czasu przeszłego. Należy jednak pamiętać, że w takim przypadku czasownik, który występuje po "ought to" lub "should" musi być w 3 formie poprzedzonej słowem "have".
Za pomocą czasowników modalnych z tej grupy możemy wyrazić pewność lub prawdopodobieństwo wystąpienia danej czynności,zdarzenia. "Must" użyjemy gdy jesteśmy pewni, że dana sytuacja miała miejsce. "May" lub "might" zostaną użyte w przypadku jeśli różne warianty są brane pod uwagę i tak naprawdę nie wiemy co się wydarzyło. Do stwierdzenia, że coś jest niemożliwe użyjemy "can't" lub "couldn't".
W języku angielskim różnica pomiędzy "can't" i "mustn't" jest niewielka. Jeśli chcemy komuś czegoś zabronić częściej użyjemy "mustn't". Zwrot częściej pojawi się w wyrażeniach formalnych. Czasownik modalny "can't" również może odnosić się do zakazów ale częściej wystąpi kontekście nieformalnym. Natomiast z jego pomocą możemy także opisać brak określonych umiejętności. Przyjrzyjmy się poniższym przykładom.
Dwie powyższe konstrukcje to najbardziej popularny sposób wyrażenia braku potrzeby wykonania danej czynności. W przypadku "didn't need to" mamy do czynienia z wyrażeniem w czasie przeszłym. Używamy tej konstrukcji w odniesieniu do czynności, które ostatecznie nie zostały wykonane. W przypadku "needn't have done" mówimy o czynnościach, które zostały wykonane. Natomiast nie było konieczności, potrzeby ich wykonywania. Przyjrzyjmy się poniższym przykładom aby lepiej zrozumieć różnicę.
Słowo "must" i konstrukcja "have to" mają bardzo podobne znaczenie. Natomiast trzeba pamiętać, że w pewnych określonych okolicznościach użycie ich zamiennie byłoby błędne. Czasownik "must" będzie użyty w przypadku jeśli czujemy się zobowiązani aby coś zrobić lub gdy nakaz wywodzi się od mówiącego. Konstrukcji "have to" użyjemy w sytuacji, jeśli obowiązek został na nas nałożony przez kogoś innego. Warto zapamiętać, że konstrukcja "have to" przyjmie formę "has to" w 3 osobie liczby pojedyńczej.
Poniżej przyjrzymy się czasownikom posiłkowym, które w zdaniu pełnią funkcję czasownika głównego. Posiadają tu odrębne znaczenie.
W poniższych przykładach czasowniki odgrywają jedynie rolę wspomagającą w zdaniu. Operatory w języku angielskim używane są do tworzenia pytań i przeczeń.
Czasami w języku angielskim można spotkać się ze zdaniami, w których czasowniki posiłkowe pełnią podwójną rolę - czasownika głównego i operatora. Operator zazwyczaj występuje jako pierwszy.
Czasowniki nieregularne stanowią bardzo istotny składnik języka angielskiego. Niestety jak sama nazwa wskazuje odmieniają się one nieregularnie i należy je po prostu zapamiętać. Ich opanowanie jednak pozwoli na porozumiewanie się w języku angielskim z większą swobodą i płynnością. Poniżej znajdziecie listę najważniejszych czasowników nieregularnych podzieloną na 3 formy.
Jedynym przypadkiem jakim zachował się w języku angielskim jest dopełniacz. Odpowiada on na pytania kogo? czego?. Forma dopełniacza saksońskiego występuje z rzeczownikami, które odnoszą się do ludzi, grup ludzi, krajów i zwierząt. Wskazuje on związek przynależności pomiędzy dwoma elementami. W liczbie pojedyńczej utworzenie dopełniacza saksońskiego następuje poprzez dodanie do rzeczownika apostrofu i litery "s". Należy także tutaj wspomnieć, że w języku angielskim kolejność jest odwrotna niż po polsku. W pierwszej kolejności podawana jest informacja odnośnie posiadacza danej rzeczy a dopiero później sam przedmiot. W liczbie mnogiej nie ma konieczności dodawania litery "s" na końcu. Jedno "s" wynikające z liczby mnogiej znajduje się już na końcu wyrazu. W takim przypadku utworzenie dopełniacza odbywa się poprzez dodanie samego apostrofu. Przyjrzyjmy się poniższym przykładom aby lepiej utrwalić to zagadnienie.
Liczba Pojedyńcza
Liczba Mnoga
Rzeczowniki w języku angielskim są policzalne i niepoliczalne. Na pierwszy rzut oka podział może wydawać się niejasny. Ale jest to całkiem logiczne. W przypadku rzeczowników policzalnych należy zastanowić się czy daną rzecz można ustawić obok siebie i policzyć. Do rzeczowników niepoliczalnych zaliczamy przedmioty lub pojęcia, które nie są w żaden sposób zmierzalne. Rzeczy takie jaki miód, dżem, cukier, mąka można policzyć jedynie poprzez zapakowanie ich do torebki, słoika itp. Podobnie sytuacja wygląda z wodą. Nie da się jej policzyć. Chyba, że przelejemy ją do osobnego pojemnika, butelki, wiadra itp. Do grupy rzeczowników niepoliczalnych zaliczamy także pojęcia abstrakcyjne takie jak: miłość, nienawiść, czas, szczęście. Poniżej przykłady rzeczowników policzalnych i niepoliczalnych w języku angielskim.
Rzeczowniki policzalne
Trzeba pamiętać, że w przypadku rzeczowników policzalnych występują rodzajniki "a" i "an". W tej grupie rzeczowniki z reguły będą posiadały zarówno liczbę pojedyńczą jak i mnogą.
Rzeczowniki niepoliczalne
W przypadku rzeczowników niepoliczalnych nie zastosujemy rodzajników "a" oraz "an". Utworzenie liczby mnogiej też nie będzie standardowe. Będziemy musieli posiłkować się innymi określeniami miary i wagi aby być w stanie podać dokładną liczbę jednostek. Kolejną różnicą będzie sposób w jaki będziemy zadawać pytania i udzielać odpowiedzi. W inny sposób zapytamy o rzeczowniki policzalne a w inny o przedmioty abstrakcyjne.
W języku angielskim zazwyczaj liczbę mnogą tworzymy poprzez dodanie końcówki "s" lub "es". Natomiast istnieją przypadki, w których liczba mnoga wygląda mniej typowo. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na końcówkę rzeczownika w liczbie pojedyńczej. W zależności od ostatniej litery liczba mnoga może wyglądać nieco inaczej. Poniżej przyjrzymy się najważniejszym zasadom.
Rzeczowniki zakończone na litery "ch,s,ss,sh,x".
W przypadku jeśli rzeczownik w liczbie pojedyńczej ma "syczącą końcówkę" i kończy się na jedną z powyższych liter to w liczbie mnogiej otrzymuje końcówkę "es".
Rzeczowniki zakończone na literę "e".
Natomiast w sytuacji jeśli "syczący" rzeczownik kończy się na literę "e" to dodawana jest jedynie końcówka "s".
Rzeczowniki zakończone na litery "f" i "fe".
W takim przypadku w większości przypadków rzeczowniki otrzymują w liczbie mnogiej końcówkę "ves". Natomiast litery "f" lub "fe" są usuwane.Wyjątkami od tej reguły są słowa takie jak np: "belief, cliff, chief, roof". W liczbie mnogiej otrzymują one końcówkę "s".
Rzeczowniki zakończone na literę "y" i nie poprzedzone samogłoską.
Jeśli rzeczownik kończy się na literę "y" i przed nią nie występuje inna samogłoska to otrzyma on w liczbie mnogiej końcówkę "ies".
Rzeczowniki zakończone na literę "y" i poprzedzone samogłoską.
Jeśli rzeczownik kończy się na literę "y" i przed nią znajdzie się inna samogłoska to otrzyma on w liczbie mnogiej końcówkę "s"
Rzeczowniki zakończone na literę "o".
W tej grupie rzeczowniki w liczbie mnogiej zwykle otrzymują końcówkę "es". Do wyjątków można zaliczyć przede wszystkim wyrazy obcego pochodzenia, np. "piano, photo". W liczbie mnogiej dodana zostanie jedynie końcówka "s".
Rzeczowniki nieregularne
W języku angielskim istnieją rzeczowniki, których forma w liczbie mnogiej całkowicie odbiega od liczby pojedyńczej. Całkowicie zmieniają one swoją postać i nie podlegają żadnym regułom. Trzeba je po prostu zapamiętać.
Rzeczowniki o jednakowej formie w liczbie pojedyńczej i mnogiej.
W angielskim funkcjonują także rzeczowniki, które mają taką samą postać w liczbie pojedyńczej i mnogiej.
Rzeczowniki złożone składają się z dwóch lub więcej słów. Poprzez połączenie różnych wyrazów otrzymujemy zupełnie nowe słowo o nowym znaczeniu. Bardzo często zdarza się, że znaczenie nowo utworzonego słowa jest całkowicie odmienne od słów, które go utworzyły. Funkcjonują 3 formy zapisu rzeczowników złożonych. Forma zamknięta to zapis w postaci jednego słowa, np. "keyboard". W formie otwartej mamy elementy, które zapisywane są oddzielnie. Razem tworzą jedną znaczeniową całość, np. "post office". W języku angielskim mamy także formę w której poszczególne elementy połączone są myślnikiem, np. "six-pack". Rzeczowniki złożone tworzone są poprzez połączenie różnych części mowy. Przyjrzyjmy się poniższym konstrukcjom wraz z przykładami.
Przymiotnik + przymiotnik
Przymiotnik + rzeczownik
Rzeczownik + czasownik
Przymiotnik + czasownik
Rzeczownik + rzeczownik
Rzeczownik + przyimek
Przyimek + rzeczownik
Przyimek + czasownik
Czasownik + rzeczownik
czasownik + przyimek
W języku angielskim istnieją dwa sposoby na stopniowanie przymiotników: poprzez dodanie odpowiedniej końcówki i opisowy. Podobnie jak w języku polskim tutaj także mamy trzy stopnie: równy, wyższy i najwyższy. Najczęściej stopień wyższy używany jest w przypadku jeśli chcemy coś ze sobą porównać. W takich zdaniach bardzo często po przymiotniku w stopniu wyższym będzie występować słowo "than". Oczywiście nie jest to reguła i istnieją także inne konstrukcje służące porównaniu osób czy przedmiotów. W tej sekcji zajmiemy się stopniowaniem przymiotników krótkich, jednosylabowych. Jak już wcześniej wspomniałem odbywa się to poprzez dodanie odpowiedniej końcówki.
Stopniowanie regularne
Większość przymiotników jedno sylabowych stopniuje się poprzez dodanie końcówki "er" w stopniu wyższym i "est" w stopniu najwyższym. Istnieją jednak także wyjątki od tej reguły w zależności od litery na jaką kończy się dany przymiotnik. W stopniu najwyższym dodatkowo przed przymiotnikiem wstawiamy "the".
Przymiotniki zakończone na literę "e"
Przymiotniki w tej grupie otrzymują końcówki "r" w stopniu wyższym i "st" w najwyższym.
Przymiotniki zakończone na literę "y" i poprzedzone spółgłoską.
Tutaj przymiotniki w stopniu wyższym i najwyższym tracą literę "y" i otrzymują odpowiednio końcówki "ier" i "iest".
Przymiotniki zakończone na spółgłoskę, samogłoskę i spółgłoskę.
W takim przypadku podwajana jest ostatnia litera przymiotnika.
W tej sekcji opiszemy jak stosować opisowy sposób stopniowania przymiotników. Warto zapamiętać, że podlegać tej regule będą wszystkie przymiotniki zbudowanie z conajmniej trzech sylab. Opisowo będziemy również stopniować przymiotniki dwusylabowe niezakończone na litery "y" oraz "w". Dodatkowo stopniowaniu opisowemu podlegać będą wszystkie przymiotniki odczasownikowe. Stopniować możemy w górę lub w dół. W pierwszym przypadku przed danym przymiotnikiem wstawimy odpowiednio w stopniu wyższym "more" i w najwyższym "the most". W drugim przypadku zastosujemy "less" w stopniu wyższym i "the least" w stopniu najwyższym. Przyjrzyjmy się poniższym przykładom aby lepiej zrozumieć to zagadnienie.
Przymiotniki dwusylabowe
Przymiotniki zbudowanie z trzech lub więcej sylab
Przymiotniki odczasownikowe
W języku angielskim istnieją przymiotniki nieregularne, które podlegają nietypowemu stopniowaniu. Są to wyjątki, które nie podlegają żadnym regułom. Należy je po prostu zapamiętać. Przymiotniki takie jak: good, bad, far, old należą do najbardziej popularnych wyjątków. Oprócz tego w języku angielskim jest grupa przymiotników jednosylabowych, które stopniujemy opisowo. W taki sam sposób będziemy stopniować przymiotniki złożone. W tym przypadku tylko pierwszy człon przymiotnika będzie przyjmował inne końcówki w stopniu wyższym i najwyższym. Drugi człon pozostanie bez zmian. Poniżej przedstawiamy wybrane przykłady przymiotników z powyżej opisanych grup.
Przymiotniki nieregularne
Przymiotniki jednosylabowe
Przymiotniki złożone
Przysłówek to słowo, dzięki któremu możemy przekazać dodatkowe informacje, rozszerzyć znaczenie innego słowa np. czasownika, przymiotnika lub innego przysłówka. Większość przysłówków tworzymy poprzez dodanie końcówki "ly" do przymiotnika lub rzeczownika. Istnieją również pewne wyjątki, które zostaną omówione poniżej.
Przysłówki utworzone od przymiotników
W skład pierwszej grupy wchodzą przymiotniki kończące się na literę "y". W takich wypadkach aby utworzyć przysłówek musimy dodać końcówkę "ly". Należy pamiętać, że zmianie ulegnie też litera "y" na "i".
Przysłówki utworzone od rzeczowników
Drugą grupę stanowią przysłówki utworzone od rzeczownika. W takim przypadku do rzeczownika dodajemy końcówkę "ly". Trzeba pamiętać, że słowa te są jednocześnie przymiotnikami i przysłówkami.
Przysłówki o podwójnym znaczeniu
W tej grupie wyrazy w podstawowej formie można używać zamiennie jako dwie części mowy - przymiotniki lub przysłówki.
Wyjątki
Do grupy czwartej można zaliczyć wyjątki. Są to wyrazy, które po dodaniu końcówki "ly" zyskują całkiem nowe znaczenie jako przysłówek. Znaczenie, które jest odległe od słowa w podstawowej formie.
Przysłówki częstotliwości czyli adverbs of frequency odpowiadają na pytanie "jak często?". Mogą one występować w formie pojedyńczego wyrazu lub dłuższej frazy. Najczęściej występują na końcu zdania. W zdaniu powinny zostać zastosowane przed orzeczeniem. Służą podkreśleniu częstotliwości występowania danej czynności. Należy również pamiętać, że w zdaniu może pojawić się kilka przysłówków częstotliwości. Poniżej przyjrzymy się najważniejszym słowom wchodzącym w skład tej grupy.
Najpopularniejsze przysłówki częstotliwości
Przysłówki częstotliwości - forma złożona
Przysłówki częstotliwości - przykłady użycia
Przysłówki czasu odpowiadają na pytanie "kiedy?". W większości przypadków przysłówki czasu będą występować na końcu zdania. Natomiast w sytuacji jeśli chcemy podkreślić ważność jakiegoś wydarzenia możemy wstawić przysłówek na początek zdania. Przysłówki czasu mogą przybierać formę pojedyńczych wyrazów lub dłuższych wyrażeń. Poniżej znajdziecie najbardziej popularne przykłady.
Przysłówki czasu - forma pojedyńczego wyrazu
Przysłówki czasu - forma wyrażenia
Przysłówki miejsca odpowiadają na pytania "gdzie?" i "dokąd?". Są bardzo często stosowane w codziennym użyciu. W zdaniu najcześciej występują bezpośrednio po czasownikach. Poniżej przedstawimy listę najbardziej popularnych przysłówków miejsca i sposoby użycia ich w kontekście.
Przysłówki miejsca - najpopularniejsze słowa
Przysłówki miejsca - zastosowanie
Przysłówki sposobu odpowiadają na pytania "jak?" i "w jaki sposób?". Dzięki nim wypowiedzi są bardziej urozmaicone i dynamiczne. Przysłówki sposobu najczęściej występują po orzeczeniu lub dopełnieniu. Nie powinno się ich wstawiać pomiędzy orzeczenie i dopełnienie. Przysłówki z tej grupy powinno się stosować bezpośrednio po czasowniku lub na końcu zdania. Należy pamiętać, że umiejscowienie przysłówka może zmienić sens danej wypowiedzi. Poniżej lista najczęściej stosowanych przysłówków sposobu w języku angielskim.
Najpopularniejsze przysłówki sposobu
Głównym zadaniem przysłówków stopnia jest nadanie dodatkowego określenia czasownikowi, przymiotnikowi lub innemu przysłówkowi.Z ich pomocą możemy określić stopień intensywności. Z reguły występują one przed częściami mowy, które określają. Ale jak wiadomo od każdej reguły są wyjątki. Dzięki nim, nasza wypowiedź jest ciekawsza i bardziej urozmaicona.
Najpopularniejsze przysłówki stopnia.
Wyjątki
Do wyjątków można zaliczyć przysłówek "enough". Łączy się z innymi przysłówkami i przymiotnikami, ale w zdaniu występuje po nich. Może także modyfikować czasowniki i pełnić funkcję określnika danego rzeczownika. Poniżej przyjrzyjmy się przykładom użytym w kontekś
Przedimki w języku angielskim dzielą się na określone i nieokreślone. Z uwagi na brak przedimków w języku polskim ich nauka może stanowić pewien problem. Poniżej omówimy najważniejsze zasady przy stosowaniu przedimków nieokreślonych "a" i "an". Przedimek nieokreślony używany jest wyłącznie z rzeczownikami policzalnymi. Nie odnoszą się one do żadnej konkretnej rzeczy lub osoby. Występują w sytuacji gdy omawiamy dany rzeczownik po raz pierwszy. W kolejnych zdaniach opisujących tą samą rzecz użyjemy już przedimka określonego. Innymi słowy, przedimek nieokreślony można tłumaczyć jako "jakiś", "jakaś", "jakieś". Przedimek "an" będzie użyty w takich samych przypadkach jak przedimek "a". Jedyną różnicą jest następujący po nim rzeczownik. W przypadku przedimka "an" rzeczownik rozpoczyna się od samogłoski. Natomiast trzeba tutaj pamiętać, że znaczenie ma pierwsza głoska a nie litera następującego po nim wyrazu. Należy również pamiętać, że w sytuacji jeśli przed rzeczownikiem występuje jakiś przymiotnik to wtedy przedimek trzeba wstawić bezpośrednio przed przymiotnikiem. Przyjrzyjmy się poniższym przykładom aby lepiej zrozumieć to zagadnienie.
Przedimek nieokreślony - przykłady
Przedimek określony "the" używany jest w sytuacji jeśli mówimy o określonej rzeczy lub osobie. Są też inne reguły o których należy pamiętać. Przedimek określony "the" wstawiamy przed rzeczami, które w przyrodzie są unikatowe jak ziemia lub słońce. Przedimek "the" wstawimy także przed przymiotnikami w stopniu najwyższym, przed nazwami geograficznymi, w tytułach gazet, czasopism, przed nazwami instytucji i przed niektórymi nazwami państw. Przedimek "the" będzie musiał pojawić się przed nazwiskami w liczbie mnogiej a także w sytuacjach w których z kontekstu jednoznacznie wynika o jaki przedmiot chodzi.
Przedimek określony - przykłady
Przedimek zerowy to sytuacja w której przed rzeczownikiem nie wstawiamy przedimka nieokreślonego "a,an" lub określonego "the". Taka sytuacja będzie mieć miejsce w przypadku rzeczowników policzalnych w liczbie mnogiej. To sytuacja w której mówimy ogólnie o grupie rzeczy, ludzie, zwierząt. Nie wskazujemy na nic konkretnie. Podobnie jest w przypadku rzeczowników niepoliczalnych. Jeśli nie mówimy o konkretnych rzeczach to wstawienie przedimka nie jest wymagane. Poza tym trzeba pamiętać, że zasadę przedimka zerowego należy zastosować w przypadku jeśli rzeczownik określony jest za pomocą słów określających ilość takich jak "much", "many", "some", "a lot of", "a few", "a little". Przedimka nie zastosujemy także przed zaimkami wskazującymi "this", "that", "these", "those" i przed przymiotnikami dzierżawczymi "my", "your", "his", "her", "our", "their". Przedimka nie znajdziemy także przed nazwami posiłków,świąt, kontynentów, większości państw, ulic, placów, mostów, dworców, lotnisk, pałaców, zamków. Poniżej kilka przykładów w których ta reguła ma zastosowanie.
Artykuł zerowy - przykłady
Liczebniki główne są niezbędne do codziennego porozumiewania się.Z ich pomocą dowiemy się jaka jest cena produktu i ile ktoś ma lat. Liczebniki główne będą także użyte w trakcie rozmów o odległościach, trwaniu podróży. Są także niezbędne w procesie liczenia. Poniżej znajdziecie listę liczebników głównych w języku angielskim.
Liczebniki główne od 1 do 12
Liczebniki główne od 13 do 19
Liczebniki główne od 20 do 99
Liczebniki główne powyżej 100
Liczebniki główne złożone
Liczebniki porządkowe odpowiadają na pytanie "który z kolei?". Z ich pomocą będziemy w stanie poprawnie podać datę. Należy także pamiętać, że przed liczebnikami porządkowymi musimy zawsze wstawić przedimek określony "the". Pierwsze trzy liczebniki tworzone są nieregularnie.Następna grupa liczebników porządkowych od 4 do 19 tworzona jest poprzez dodanie końcówki "th". Końcówka zmienia się także w przypadku dziesiątek. Zamiast "ty" mamy teraz "tieth". W przypadku liczebników złożonych mamy sytuację inną niż w naszym ojczystym języku. W języku polskim obydwa elementy przybierają formę liczebników porządkowych. W języku angielskim pierwszy człon jest liczebnikiem głównym a drugi porządkowym. Setki i tysiące przyjmują końcówkę "th". Poniżej przykłady liczebników porządkowych.
Liczebniki porządkowe 1-3
Liczebniki porządkowe 4-19
Liczebniki porządkowe - dziesiątki
Liczebniki porządkowe - setki,tysiące
Odczytywanie dat w języku angielskim będzie możliwe po opanowaniu liczebników porządkowych. Jeśli chodzi o zapis daty to należy pamiętać, że brytyjski i amerykański format nie jest jednakowy. Brytyjczycy zapisują datę w takiej samej kolejności jak w Polsce czyli dzień, miesiąc, rok. Natomiast w formacie amerykańskim najpierw podajemy miesiąc a potem dzień i rok. Poniżej zobaczymy w jaki sposób poprawnie odczytywać rok w języku angielskim a także zasadę dotyczącą poprawnego odczytu daty.
Odczytywanie roku
Podstawowa zasada o której należy pamiętać to podział roku na dwie liczby.Każdą z nich odczytujemy oddzielnie. Różnica występuje z rokiem 2000.Tutaj mamy dwa sposoby odczytu.
Odczytywanie dat
W przypadku krótkiego zapisu musimy pamiętać o dodatkowych słowach takich jak "of" i "the".
Ułamki możemy podzielić na dwa rodzaje: ułamki zwykłe i dziesiętne.W przypadku odczytu ułamków zwykłych będziemy musieli opanować liczebniki główne i porządkowe. Poza tym musimy pamiętać o kilku zasadach. Licznik odczytywany jest jako liczebnik główny, np. "two". Mianownik odczytujemy jako liczebnik porządkowy, np "seventh".Wyjątek stanowi 2 "half" i 4 "quarter". Natomiast w przypadku jeśli mianownik jest większy niż 1 to jest on odczytywany w liczbie mnogiej np "thirds". Jeśli chodzi o ułamki dziesiętne to w języku angielskim sposób odczytu jest znacznie prostszy. Stosujemy jedynie liczebniki główne od 0 do 9.Należy pamiętać, że w ułamku dziesiętnym 0 to "nought" lub "oh". W ułamkach dziesiętnych używamy kropki zamiast przecinka. Jest ona odczytywana jako "point". Aby lepiej zrozumieć różnicę poniżej przyjrzymy się kilku przykładom.
Ułamki zwykłe
Ułamki dziesiętne
Zaimki osobowe zastępują w zdaniu rzeczowniki. Dzięki czemu jesteśmy w stanie uniknąć wielokrotnych powtórzeń. W wersji z mianownikiem odpowiadają na pytania "kto?", "co?". Występują głównie w zdaniach twierdzących i przeczących. Nie podlegają one odmianie i nie zmieniają swojej formy. W przypadku pytań "komu", "czemu" i "kogo?", "co?" zaimki ulegają modyfikacji.
Wersja w mianowniku
Wersja w celowniku i bierniku
Zaimki dzierżawcze to słowa oznaczające przynależność. Są one nieodmienne i ich forma nigdy nie ulega zmianie w przeciwieństwie do języka polskiego. Zaimki dzierżawcze w języku angielskim są samodzielne, w zdaniu występują zamiast rzeczownika. Pełnią funkcję podmiotu i dopełnienia. W połączeniu z of zaimek w liczbie pojedyńczej jest tłumaczony jako "jeden z" lub "jedni, jacyś" w liczbie mnogiej. Poniżej lista zaimków dzierżawczych w języku angielskim.
Zaimki dzierżawcze - liczba pojedyńcza
Zaimki dzierżawcze - liczba mnoga
Zaimki zwrotne to kolejna grupa zaimków. Używane są po to aby podkreślić fakt, że podmiot wykonuje daną czynność samodzielnie, "na sobie". W języku angielskim dla każdej osoby funkcjonuje inny zaimek zwrotny. Nie odmieniają się one przez przypadki. Bezosobową formą zaimka zwrotnego w języku angielskim jest słowo "oneself". Poniżej zapoznamy się z listą zaimków zwrotnych w liczbie pojedyńczej i mnogiej. Należy pamiętać, że końcówka "self" w liczbie pojedyńczej zamienia się na "selves" w liczbie mnogiej.
Zaimek zwrotny - liczba pojedyńcza
Zaimek zwrotny - liczba mnoga
Kolejną grupę zaimków w języku angielskim stanowią zaimki wzajemne. Do tej grupy należą tylko dwa zaimki "each other" i "one another". Różnią się one zastosowaniem i używane są w innych sytuacjach. Poniżej przedstawiamy najważniejsze różnice.
each other
Ten zaimek opisuje wzajemne relacje pomiędzy dwiema osobami, rzeczami lub zwierzętami. Następuje tutaj interakcja. Inaczej niż w przypadku zaimka "themselves". Tutaj podmiot wykonuje akcje tylko na sobie. Nie zachodzi wtedy żadna relacja.
one another
Ten zaimek odnosi się do wzajemnych relacji trzech lub więcej osób, rzeczy, zwierząt, itp.
Zaimki nieokreślone można określić jako słowa pomocnicze. W każdym języku są one bardzo pomocne i ułatwiają codzienną komunikację. Nie odnoszą się one do konkretnej osoby, przedmiotu lub miejsca. W zależności od tego czy zdanie jest twierdzące, pytające lub przeczące użyjemy innego zaimka nieokreślonego. Zaimki nieokreślone w tłumaczeniu na polski przetłumaczymy jako "ktoś", "nikt", "każdy", "coś","gdzieś" itp. Stosując zaimki nieokreślone należy pamiętać o kilku podstawowych zasadach. Po pierwsze zaimki nieokreślone nie odmieniają się, zawsze występują w tej samej formie. Zaimki z tej grupy należy zawsze traktować jako liczbę pojedyńczą. Czasownik, który po nich występuje musi odpowiadać tej liczbie. Mogą rozpoczynać w jeden z następujących sposobów: "some", "any", "no", "every".
Przeczenia
W przeczeniach zastosujemy zaimki rozpoczynające się od "any" lub "no". Należy pamiętać, że w języku angielskim nie stosuje się podwójnego przeczenia. Po użyciu zaimka zaczynającego się na "no" czasownik musi pozostać w formie twierdzącej.
Pytania
W pytaniach najczęściej będziemy stosować zaimki rozpoczynające od "any". W pytaniach będących propozycją lub prośbą zastosujemy zaimki rozpoczynające się od "some".
Zdania twierdzące
W zdaniach twierdzących używamy zaimków rozpoczynających się od "some". Tutaj mogą pojawić się też zaimki rozpoczynające się od "any". W takim przypadku będą tłumaczone jako "cokolwiek", "gdziekolwiek".
Przyimki podobnie jak w języku polskim pozwalają określić lokalizację przedmiotu,czas, miejsce lub jakiś stan. Jest to nieodmienna część mowy.Problematyczym z naszego punktu widzenia może być fakt, że nie zawsze pokrywają się z językiem polskim. Czasami jeden przyimek posiada kilka różnych znaczeń w zależności od sytuacji, kontekstu w jakim został umiejscowiony. Najlepszym rozwiązaniem jest nauka pełnych wyrażeń w których występuje dany przyimek. Poniżej przyjrzymy się najpopularniejszym przyimkom w języku angielskim.
ON
Przyimek "on" ma kilka różnych zastosowań. Jeśli zastosowany zostanie do określenia położenia przedmiotu to można go przetłumaczyć jako "na". Przyimek "on" zostanie także użyty przy określaniu daty, dnia tygodnia, nazwy dnia świątecznego. W języku angielskim istnieją także pewne stałe wyrażenia z przyimkiem "on". Należy je po prostu zapamiętać.
AT
Przyimek "at" może sprawiać najwięcej problemów w nauce. W języku polskim nie istnieje żaden bezpośredni odpowiednik. W zależności od kontekstu przyimek "at" może być przetłumaczony jako "na", "przy", lub "w". Z jego pomocą określimy miejsce rozumiane jako punkt w przestrzeni lub odczytamy takżę godzinę na zegarze.
IN
Przyimek "in" tłumaczymy jako "w", "wewnątrz" lub "w środku". Za pomocą tego przyimka określimy miejsce, miesiąc, rok, porę dnia. Najczęściej będzie się on pokrywał z polskim odpowiednikiem.
BY
Przyimek "by" przetłumaczymy najczęściej jako "przez", "przed", "do" lub "obok". Często występuje także w stronie biernej w sytuacji gdy jakaś czynność wykonana została przez kogoś.
Przymiotniki to części mowy, które dostarczają nam dodatkowych informacji o rzeczowniku. Ich podstawowym zadaniem jest określenie cech osób lub rzeczy. Odpowiadają na pytania "jaki?", "jaka?", "jakie?". I co najważniejsze nie odmieniają się przez liczby, rodzaje i osoby. Przymiotnik tworzymy poprzez dodanie do rzeczownika lub czasownika charakterystycznej końcówki. Może to być "ful", "less", "able", "ous", "ly". Utworzenie przymiotnika może także nastąpić poprzez dodanie przedrostków takich jak np. "un", "in", "dis", "im", "ir". W języku angielskim zdarzają się sytuacje w których to rzeczownik dodany przed innym rzeczownikiem będzie pełnił funkcje przymiotnika. Poza tym bardzo często w zdaniach pojawiają się także przymiotniki złożone. Należy także pamiętać, że w przypadku jeśli w danym zdaniu występuje większa ilość przymiotników to muszą one pojawić się w odpowiedniej kolejności. Kolejność najlepiej zapamiętać ze wzoru O (opinion) S (size) A (age) S (shape) C (colour) O (origin) P (past participle) M (material) P (purpose).
Zaimki osobowe, które pełnią funkcję dopełnienia to osobna kategoria w języku angielskim. Odpowiadają one na pytania dopełniacza (kogo? czego?), celownika (komu? czemu?), biernika (kogo? co?), narzędnika (z kim? z czym?), miejscownika (o kim? o czym?). Do tej grupy należą takie zaimki osobowe jak: "me", "you", "him", "her", "it", "us", "you", "them". Należy pamiętać, że powyższe zaimki nie podlegają odmianie przez przypadki w języku angielskim co znacznie ułatwia ich naukę. Poniżej przyjrzyjmy się poniższym przykładom.
Zaimki w funkcji dopełnienia - tłumaczenie
Zaimki w funkcji dopełnienia - przykłady
Spójniki rezultatu, skutku to wyrażenia po których opisywane są skutki lub konsekwencje wcześniejszych działań. Mogą one łączyć zdania nadrzędne z podrzędnymi lub występować na początku zdania. Przyjrzyjmy się poniższym przykładom.
Spójniki rezultatu - przykłady
Do tej grupy należą spójniki po których wstawiamy zdania okolicznikowe przyczyny. Zdania te informują nas dlaczego coś się wydarzyło lub nie. Spójniki wchodzące w skład tej grupy można przetłumaczyć na język polski podobnie jako "bo", "ponieważ", "dlatego że", "z powodu".
Spójniki przyczyny - przykłady
Grupa spójników po których pojawiają się zdania okolicznikowe czasu. Są to zdania, które pomogą nam dowiedzieć się jak długo dana sytuacja trwa lub w jakim momencie ona zaistnieje.
Spójniki czasu - przykłady
Grupa spójników po których wprowadzane są zdania okolicznikowe celu. Zdania, które zawierają powód, cel jakiegoś działania. Słowa z tej grupy przetłumaczymy jak "po to" , "żeby", "aby". Poniżej lista przykładowych spójników z tej grupy.
Spójniki celu - przykłady
To ciekawa grupa spójników, wyrażeń których głównym zadaniem jest zaprezentowania przeciwstawnego punktu widzenia. Spójniki te służą wprowadzeniu kontrastu do wypowiedzi, nadaniu jej wieloznaczności. Popatrzmy na przykłady.
Spójniki porównania - przykłady
Spójniki to bardzo istotny element języka. Pozwalają one łączyć poszczególne elementy naszej wypowiedzi w jedną całość. Dzielą się ona na spójniki współrzędne i podrzędne. Pierwsze jak sama nazwa wskazuje służą do łączenia ze sobą zdań współrzędnych. Do tej grupy zaliczamy takie spójniki jak np. "or", "either...or", "neither...nor", "both...and", "so", "yet", "and", "but". Zadaniem spójników podrzędnych jest połączenie zdania nadrzędnego z podrzędnym.